Za. 17/9: Neder-Silezië I

Op zaterdagochtend verlieten we Wroclaw om zuidwaarts af te zakken richting de Tsjechische grens. We pakten de auto opnieuw in met alle zakken: de dichtste bolstapeling... een hele onderneming. De bedoeling was om vanaf nu de provincie Neder-Silezië in stukjes en brokjes te verkennen, en zo stilaan huiswaarts te rijden in de richting van de Duits-Poolse grens.

Onze 1ste stop op de weg, was het stadje Zabkowice Slaskie. Op het eerste zicht een stadje met wat geschiedenis en dus mogelijks enkele interessante gebouwen... In de vroege 13de eeuw werd het gesticht door een graaf (na Mongoolse invallen) en kreeg het de naam 'Frankenstein' door de namen van 2 naburige gehuchten samen te voegen: Frankenberg en Löwenstein. Doordat het knal in het midden tussen Breslau en Praag lag, werd het een belangrijke tussenstop voor handelaars. Het behoorde eerst bij Bohemen, later bij Pruisen. In 1858 brandde naar 't schijnt bijna de hele stad af en moest deze hierna heropgebouwd worden.
Een frequente bezoekster was blijkbaar prinses Marianne van Oranje-Nassau, dochter van Koning Wilhelm I van Oranje. Zij had in de buurt een optrekje (= kasteel) en liet een 55 km lange weg bouwen van Frankenstein tot in Tsjechië. Ze deed blijkbaar ook aan veel liefdadigheid en de stad lijkt haar niet vergeten te zijn.
Na de 2de W.O. kwam de stad, zoals Wroclaw en de hele streek Neder-Silezië, onder Poolse vlag en onder communistisch bewind en op dat moment veranderde zijn naam in 'Zabkowice Slaskie'. Zo eindigde ook de Duitse invloed in de streek.

Het klinkt allemaal veelbelovend, en er is effectief ook potentieel. Je kan een beschrijving vinden van een heuse wandelroute met een Engelse beschrijving van alle oude gebouwen die een verhaal hebben. Er was zelfs een heel stuk intakte stadsmuur en een 'leaning tower', DE attractie van de stad, een scheve toren zoals die in Pisa... maar... het stadje straalt armoede uit. Zowel de gebouwen, die erg vervallen zijn en dringend een opknapbeurt nodig hebben, als de mensen, die er alles behalve glorieus en welgesteld uitzien. Het was er zelfs niet mogelijk een restaurant te vinden om iets te eten. Het enige hotel dat ietwat oké leek, bleek ingepalmd te zijn door een groepje mensen dat vergaderde en het restaurant was niet eens beschikbaar voor passanten. M.a.w. een trieste aanblik van een misschien glorieus verleden.

Het was er zo triest, dat we beslisten om verder te rijden naar onze volgende stop: Srebrna Gora (= Zilverberg). Het stadje werd in de 16de eeuw gesticht rond de zilvermijn-activiteiten in de streek. Naar het schijnt waren er op dat moment 5 verschillende mijnen actief. Maar in de loop van de jaren werden de mijnen meer en meer verlieslatend en na enkel oorlogen, tegen dat de Pruisen aan de macht waren, werd er al geen mijnbouw meer bedreven. Het ligt op de grens van Polen en Tsjechië, opnieuw in meer bergachtig gebied, de Sudeten... Door zijn ligging kwam het vaak in de vuurlinie terecht in de verschillende oorlogen die er werden uitgevochten. Vandaag is het nog slechts een dorp en ideaal voor stappers en mountainbikers... we zagen touwens vele parcours in de omgeving en het is effectief een mooie streek die wat aan de Ardennen doet denken!
Maar, wat er nog te zien is, is een fort, een versterkte citadel zoals die van Namen, daterend van 1778, door de Pruisen gebouwd ter verdediging tegen het leger van Napoleon, en dat wilden we die namiddag nog bezoeken.

Na een snack in 1 van de stalletjes aan de voet van de 'zilverberg', beklommen we de heuvel tot aan de ingang van het fort. Daar aangekomen beseften we dat het weer ons ongunstig gezind was. Na 2 weken aanhoudende zonneschijn met temperaturen tussen de 25 en 30 graden, overtrok de hemel en begon de temperatuur danig te zakken. We vatten toch ons bezoek aan, bezochten de kazematten, de binnenkoer enzo, maar eens op de wallen van de Donjon gekomen, begon het al te regenen... de wolken waren zodanig gezakt dat we in een dikke mist belandden en plots zag de wereld er erg donker, grijs en nat uit. Het was onmogelijk het bezoek van het fort verder te zetten en de een na de andere bezoeker vatte de terugweg aan, afdalend naar de parking.

Omdat het duidelijk was dat de regen niet meer zou stoppen, beslisten we om al in te checken in het hotelletje waar we verwacht werden. Oorspronkelijk hadden we een pittoreske B&B geboekt, in Srebrna Gora zelf, maar zij hadden de dag ervoor onze overnachting geannuleerd omdat ze plots een groep studenten over de vloer kregen die er een week zou logeren, en wij konden daarmee voor 1 nachtje niet concurreren. Correct waren ze wel, want ze zorgden ervoor dat we in dezelfde straat (gratis) konden logeren in een ander hotelletje... Het was een eenvoudige kamer, maar proper. De mensen waren er erg vriendelijk en we konden er lekker eten 's avonds. We hebben de rest van de namiddag dan maar lezend doorgebracht, dat mag ook al eens in de vakantie!  ;-)
Een groepje mountainbikers had er ook onderdak gezocht en bracht zijn verdere namiddag/avond door al kletsend en drinkend buiten op het overdekte terras (koud kregen ze blijkbaar niet). We hadden er wat schrik voor, maar gelukkig zijn ze 's nachts in een hele diepe slaap gesukkeld zodat onze nachtrust niet verstoord werd.