We kwamen op het onderwerp van de volksverhuizingen in de streek: hoe Duitsers na de 2de W.O. de streek hadden moeten verlaten, naar het nieuwe (kleinere) Duitsland, en hoe de Polen uit Oekraïne en huidig Russisch grondgebied naar deze streek zijn gekomen, de huizen van de Duitsers inpalmend. Het is blijkbaar ook echt zo gegaan. Grootmoeder van de ene kant kwam van Vilnius (nu Litouwen) en de andere grootmoeder van nu Oekraïens grondgebied. De Russen staken de mensen in overvolle treinen, ze mochten het hoogstnodige meenemen dat ze zelf konden dragen, en hop daar kwamen ze aan de andere kant van Polen toe waar alle huizen verlaten waren door de Duitsers, op dezelfde manier. De meubels stonden er nog, het servies stond nog in de kast, de bedden waren nog opgemaakt... en de mensen hoefden maar een huis binnen te wandelen en te zeggen van 'Oké, hier kan ik wel even verblijven...'. Want blijkbaar dachten die Polen dat hun nieuwe verblijfplaats toch maar tijdelijk zou zijn. Zij verwachtten dat de Duitsers nog een tegenoffensief zouden doen, en opnieuw zouden terugkomen, maar dat is dus niet meer gebeurd.
Onder het communistisch bewind mocht 1 familie echter slechts een beperkte oppervlakte bewonen, dus grote huizen en appartementen werden opgedeeld in kleinere kamers en compartimenten en meerdere families moesten de ruimtes delen. Best interessant om het uit de mond van iemand te horen die het in haar familie had meegemaakt.
Hoe haar ouders dan het kasteeldomein hadden kunnen kopen en opknappen... daar hebben we niet verder meer naar gevraagd. We hebben begrepen dat haar ouders vooral land nodig hadden, en dat daar nu toevallig dit bouwvallige kasteel opstond. Toch hebben ze er veel centen in gestopt om het terug te renoveren, en zo konden wij er gelukkig overnachten.
Na afscheid te nemen en de auto nog eens vol te laden, vertrokken we naar een volgend kasteel dat we wilden bezoeken... dit keer een echt middelleeuws kasteel 'Zamek Grodziec' daterend uit de 12de eeuw, dat over de eeuwen heen een paar keer platgebrand en geplunderd is geweest, en telkens weer werd heropgebouwd. Ook nu waren ze er aan het renoveren.
Ik moet zeggen dat het kasteel en de omgeving van kasteel echt wel tot de verbeelding spreekt. Je denkt meteen aan de serie 'Game of Thrones', aan jonkvrouwen en koene ridders, aan ridderspelen en narren en drinkgelag... Ik las dat veel televisiezenders tot hier gekomen zijn om opnames te maken. De oude serie 'Oberon', in samenwerking met Eén en de TROS, is er naar 't schijnt ook voor een stuk opgenomen geweest.
Het leuke was, dat het weer weer in orde was vanaf nu, en dat we weer quasi de enige bezoekers waren in het kasteel... lekker rustig dus om alle gangen, kamers, torens en kantelen te verkennen!
Hierna vervolgden we onze weg naar het stadje Boleslawiec, gekend voor zijn keramiek-industrie. De ondergrond in de streek daar zit vol klei, waarmee men sinds de middeleeuwen al potten en voorwerpen maakt. Het stadje heeft nu nog 3 relatief grootschalige fabrieken waar keramiek gemaakt wordt en vele kleinere artisanale ateliers.
We trokken naar 1 van die 3 fabrieken waar we een rondleiding in de fabriek konden krijgen met een medewerker die Engels sprak. We waren de enige buitenlanders op dat moment, en kregen alweer een privé-toer. We kregen het maken van de keramiek van A tot Z:
- het maken van de klei-vorm in een voorgevormde mal uit gips (manueel),
- het drogen van de klei in de mal (2 dagen bij kamertemperatuur) waarna de vormen er makkelijk uit te nemen zijn,
- het verwijderen van de scherpe kantjes met een vochtig sponsje (manueel),
- het plaatsen van de vormen in een oven bij 950 °C,
- het beschilderen van de vormen met verf (manueel),
- het onderdompelen van de beschilderde vormen in een glazuurbad (manueel),
- en het opnieuw plaatsen van de vormen in een oven van 1250°C voor het definief doorbakken van de klei.
Het eindresultaat is erg kleurrijk en sterk en waterdicht. De voorwerpen kunnen gemakkelijk oven, microgolfoven en vaatwasmachine weerstaan. De man die de glazuur aanbracht genoot van onze belangstelling en deed zijn handelingen vol overgave... ik had het wel willen filmen, maar dat mocht niet. Even later, toen hij enkele tassen op een lange smalle plank had gezet, om deze op een rek te zetten voor de laatste ovenbak, was hij zodanig afgeleid dat er enkele van de tassen van zijn plank gleden en sneuvelden. We hebben nog snel geholpen om de andere omver gevallen tassen weer recht te zetten, maar het was inderdaad beter om zo snel mogelijk weg te gaan, zodat hij zich weer op zijn werk kon concentreren. Nu ja... dat gebeurt blijkbaar wel vaker met dat soort breekbare dingen en manueel werk.
Na deze rondleiding hebben we de bijhorende winkel doorlopen en ons enkele nieuwe koffietassen gekocht, kwestie van enkele lelijke thuis eens weg te smijten en ze te vervangen door iets anders.
Na een pannenkoek en een wafel in een plaatselijke tea-room, reden we dan maar naar de grens van Polen met Duitsland, naar 'Stary Folwark', een Poolse manege in Pietrzykow met mogelijkheid tot eten, logement, conferenties, team-building, en ook paardrijden. M.a.w. een uit de kluiten gewassen boerderij met grootmoeders boerderij-kost! Stevig, maar ook wel lekker.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten